Obiad

Rozdział 15

                                                          Blanka

"Powodzenia na maturze! B." - wyślij. Ta wiadomość jest po to żeby wiedział że pamiętam. To jego ostatni dzień i chyba najgorszy. Jest parę minut po 8 a ja już nie mogę wytrzymać z nudów. Koszmar.

Wiem że ten dzień będzie nie do wytrzymania. Maj tego roku jest w Polsce po prostu straszny. Gorąco, sucho, zero deszczu. Ugh...

Idę wziąć prysznic, ochłoda od samego rana dobrze mi zrobi. 

                                                         Janek 

- Dzwoń po nią, ja już jadę - informuje Inge przez telefon. Tylko włączyłem telefon, natychmiast przyszło połączenie. W takim dniu!? Coś się kurwa zawsze musi spieprzyć!?

- Już dzwonię - zapewnia- Janek twój ojciec się do ciebie dobija, a raczej jego nowa narzeczona - dodaje ciszej, ona doskonale wie jak jestem do nich nastawiony

- To jest nie ważne. Ważne jest by zająć się hotelami. Posłuchaj jeśli już do niej zadzwonisz, zrób dla mnie jeszcze coś, do konferencyjnej zwołaj cały zespół. W tym hotelu uprzedzę ich ja, w następnych zrobią to managerzy, a ty im wyślesz co dokładnie krok po kroku mają powiedzieć. Nie chcę by taka sytuacja się jeszcze raz powtórzyła. Spotkanie na 13, cały personel. Liczę na ciebie. 

- Oczywiście, wszystko będzie zrobione. Janek co zrobisz z tamtymi ludźmi? - pyta 

- Coś wymyśle - odpowiadam - Będę za pół godziny - powiadamiam i kończę rozmowę. 

Ciężki dzień się zapowiada. 

                                                              Blanka

Czytam mejle z Włoch, już od 10 minut. Jest ich bardzo dużo. Mam je przejrzeć pobieżnie aby wiedzieć co powiedzieć Jankowi. 

O wilku mowa! Zmierza do biura, wiem to bo słychać go jak wydaje polecenia, podniesionym głosem. 

- Inga świetna robota, wyślij to teraz do wszystkich - mówi do swojej współpracowniczki, kiedy wchodzą do pokoju, i oddaje jej kartki - Jak przedstawia się sprawa? Konkretnie - te słowa są skierowane do mnie 

- Konkretnie. Konkretnie to połowa personelu rozpieprzyła Ci cały hotel i to ten z lepiej prosperujących. Okradli gości, bawili się ich kosztem. Masz zszarganą reputacje, żeby ją odbudować będziesz się musiał sporo nagimnastykować. I najważniejsze: około 150 ludzi grozi ci procesami - wyjaśniam, przeglądając moje notatki.

- Dzięki. Konkretnie i na temat - mówi wpatrując się w widok za oknem - Więc tak - nabiera tchu - Inga zwołuj wszystkich, ja już idę do konferencyjnej.

- Już idę - potwierdza kobieta i wychodzi.

Wstaje z krzesła biorę torbę i kieruje się do drzwi. 

- Janek idziesz? - pytam gdy widzę że on nadal stoi gapiąc się w to okno.

- Tak - odchodzi od okna po czym bierze z biurka wszystkie mejle i papiery i wychodzi - Chodź.

- Po co ci to? 

- Zobaczysz.

Po dosłownie paru krokach wchodzimy do dużego pomieszczenia. Wszystkie pary oczu są skupione na Janku, widać że darzą go szacunkiem. Chłopak przechodzi na koniec sali i staje na środku. Ja siadam na krześle w najdalszym kącie sali.

- Moi drodzy - zaczyna - Słyszeliście już pewnie co się zdarzyło w jednym z naszych zagranicznych hoteli. Jest to dla mnie przykra informacja, ale niestety dla was jeszcze bardziej. Chce wam tylko powiedzieć że jeśli coś takiego stało by się w tym miejscu! - podnosi głos, teraz Janek wygląda naprawdę strasznie - Przyszłoby do mnie tyle skarg! - ty mówiąc rzuca wszystkimi kartkami o biurku, tak że wybijają się w powietrze - Bez wahania wywaliłbym cały personel, nie patrząc na to czy ktoś zawinił czy nie! Wszyscy ponieśli by odpowiedzialność! Czy to jest jasne?! 

- Oczywiście! - rozbrzmiało w całym pokoju. 

- Ku przestrodze i dla waszej wiadomości! Cały personel z hotelu Victoria we Włoszech zostanie pozbawiony pracy i na ich barki spadną koszty związane z procesami! - informuje - Możecie rozejść się do swoich zadań. Życzę miłego dnia - kończy.  

W pokoju zostaje tylko ja, Janek i Inga. 

- Zamierzasz teraz jechać do Włoch? - pyta kobieta ze zdziwieniem

- Oczywiście że nie - odpowiada - Ty tam pojedziesz, 

Kobieta jest bardzo zdziwiona chce coś powiedzieć, ale Janek zaczyna pierwszy.

- Inga niestety to jest twoje być albo nie być. Jedziesz tam i robisz wszystko żeby zbudować tamten hotel od podstaw. Kompletujesz ekipe, zmieniasz wizerunek. Dostaniesz za to okazałą sumę. To jak podejmujesz wyzwanie?

- Nie mam innego wyjścia - potwierdza ze zrezygnowaniem 

- Wiedziałem że się zrozumiemy - mówi i wycofuje się do wyjścia. Podchodzi do mnie i bierze mnie za rękę - Chodź. Inga niech ktoś posprząta tej bałagan - nakazuje i trzaska drzwiami.

Idę za nim do wyjścia, po drodze wszyscy grzecznie żegnają Janka. Jaki on ma autorytet. 

- Chodź pojedziemy coś zjeść, proszę - mówi kiedy stoimy przy jego samochodzie 

- Dobrze - zgadzam się, z nerwów jestem naprawdę głodna. 

                                                            Janek 

- Przepraszam muszę odebrać - mówi Blanka, grzebiąc w swojej torbie w poszukiwaniu telefonu. 

- Nie ma sprawy - zapewniam 

Stoimy na czerwonym świetle, patrzę na nią podczas gdy rozmawia przez komórkę. Mówi coś podniesionym głosem. Widać że stała się bezsilna. Dziękuję i odkłada telefon.

- Nie wiem gdzie chciałeś mnie zabrać, ale muszę jechać do mieszkania odebrać paczkę, przepraszam - tłumaczy się 

- Nie szkodzi - informuje, przyjeżdżam na drugi pas i zawracam. 

Siedzimy w milczeniu, chyba żadne z nas nie ma ochoty się odzywać. Przy Blance cisza nie jest krępująca. Mogę tak siedzieć ile tylko bym mógł. Parkuje przed jej kamienicą a ona wychodzi i zamyka drzwi. Dzisiaj nie puszczę jej tak szybko. Idę za nią. Dochodzimy na 3 piętro i stajemy, ponieważ nie mamy jak przejść. Przed drzwiami na jednym z pudeł siedzi kurier. Blanka jakimś cudem przedostaje się do niego, podpisuje kartkę i otwiera drzwi. Facet mija mnie na schodach. Biorę w ręce pierwsze z brzegu pudło i zanoszę je do mieszkania.

- Gdzie postawić? - pytam, stojącą przede mną dziewczyne 

- Gdziekolwiek - odpowiada 

Wnoszę pudełka i sztalugi. Blanka patrzy na to ze smutną miną. Kiedy zamykam za sobą drzwi, mówi krótkie dziękuję i kuca przy jednym z pudeł. Wyjmuje z niego farby i pędzle. Wszystkie delikatnie rozkłada po podłodze. Patrzę na nią z podziwem jak starannie rozkłada każdy przedmiot. Nie chce jej krępować, więc idę do kuchni zobaczyć czy ma coś do jedzenia. Niestety w lodówce jest tylko światło. Biorę szklankę z wodą i wracam do jej salonu. Teraz ustawia sztaluge. 

- Malujesz? - pytam, by przerwać ciszę

- Kiedyś malowałam - odpowiada

- To po co Ci to wszystko jeśli już tego nie robisz? - dążę

- Żebym zaczęła.

- I wydałaś tyle kasy dla motywacji?

- To nie ja. Ja to dostałam.

Patrzę na jeden z pakunków i czytam adres nadawcy.

- Z Barcelony, daleko.

- Wiem. 

- Na pewno tego chcesz, chcesz malować? 

- Tak - wstaje z podłogi - To co jemy? - pyta promiennie. Co za zmiana.

- U ciebie to się raczej nie najemy - informuje z uśmiechem

- Miałam zrobić zakupy, po tym jak wyjdę od ciebie - tłumaczy

- Niestety pozmieniały się plany. Chodź ja pamiętam o zakupach zjemy coś u mnie, bo już naprawdę jestem głodny. 

- Szczerze, ja też.

- No to mamy zgodność. Zostawiasz to tak? - pytam pokazując cały ten bałagan utworzony za sprawą przesyłki

- Później się tym zajmę.

- Jak wolisz.

- Idziemy? 

- Idziemy - kiwam głową

                                                          Blanka

-A co zjemy u ciebie? - pytam - Uprzedzam na pizze nie mam ochoty. 

- Jakaś ty wybredna - komentuje z uśmiechem - Zjemy co będziesz chciała - odpowiada 

- To ja chcę kaczkę faszerowaną jabłkami do tego pieczone ziemniaki i wytrawne, czerwone wino - mówię z powagą

- A nie może być zwykły kurczak? - pyta z nadzieją w głosie

- Żartowałam - mówię z uśmiechem - Kurczak jest ok. Umiesz go przyrządzić? 

- Moja specjalność to kurczak w ziołach, ale jeśli chcesz to zmienimy koncepcje.

- Tak będzie znakomicie - zapewniam 

- Wysiadamy - mówi. Nawet nie zauważam kiedy wyjeżdżamy na podziemny parking

- Znowu zapomniałeś kluczy? 

- Nie, teraz było to z góry zamierzone. Jesteś moim honorowym gościem. 

- Tak, tak.

- Nie wierzysz mi? 

- Powiedzmy.

- Nie dostaniesz obiadu, jak tak dalej będzie - grozi mi 

- Ja się boje czy ty w ogóle coś ugotujesz... 

Na te słowa Janek przerzuca mnie sobie prze ramię i trzyma za nogi. Wychodzi z windy prosto do swojego apartamentu. 

- Janek co ty robisz? - pytam waląc pięściami w jego plecy 

- To boli - mówi śmiejąc się

- Bo ma - odpieram 

- Siadasz tu i patrzysz jak gotuje żeby nie było wątpliwości - powiadamia mnie i sadza na wysokim taborecie, przed kuchenna wyspą. 

- Nawet do łazienki nie mogę? - pytam próbując zrobić minę szczeniaczka 

- Nie - mówi - I twoje minki na mnie nie działają. 

- A już myślałam że powale cię na kolana mimiką mojej twarzy.

- Nic z tego - mówi i rozkłada ręce

- Nie przebierzesz się? Pobrudzisz sobie koszule.

Janek zdejmuje koszulę, tak że widzę jego goły tors, on musi niebywale wiele czasu spędzać na siłowni

- Lepiej? 

- Jeśli ci tak wygodnie.

- Nie przeszkadza ci to? - pyta. To po co ją zdjął? Żeby mnie zawstydzić? 

- Nie. Travies cały czas chodził bez koszulki, przyzwyczaiłam się jeśli tak można to nazwać - tłumacze

- Kto? 

- Mój przyjaciel. Nie ważne.

- On ci przysłał te pudła?

- Nie. To zrobiła Lola, ona też jest moją przyjaciółką. 

Chłopak kompletnie nie wie co powiedzieć. Nie chce już też drążyć tematu. Wyjmuje z lodówki kurczaka, jest gotowy wystarczyć włożyć do piekarnika, cfaniak. Stoi do mnie tyłem, mastrując coś przy piekarniku. 

- Namalujesz coś dla mnie? - pyta nie spodziewanie

- Słucham?  

- Blanka, słyszałaś. 

- A co byś chciał? 

- Coś specjalnie dla mnie od ciebie - odpowiada, choć stoi tyłem dobrze wiem że się uśmiecha

- Masz konktretny termin?

- Wykaże się cierpliwością - gwarantuje i odwraca się - Kurczak wstawiony, pomożesz mi obrać warzywa? 

- Pewnie. 

- Zaraz wracam.

- Poczekam

- Nie masz wyjścia - zapewnia z szerokim uśmiechem

Fakt mam się nie ruszać i patrzeć co robi. Janek chyba uwielbia jak poświęca mu się uwagę. Siedzę więc i czekam. Wykazuje się cierpliwością.