Filip

Rozdział 6 

                                                              Blanka

- Blanka!!! Jesteś tam?! Otwórz!!! - obudził mnie krzyk mojego sąsiada. Nie wiedziałam o co chodzi. By nie martwić dłużej Tonego, popędziłam do drzwi. Ledwie zdążyłam je otworzyć, a dwudziestodwulatek już trzymał mnie w swoich objęciach. 

- Tak się martwiłem. Dlaczego nie otwierałaś?

- Spałam. 

- O 14? Spałaś? 

- Tak.

- Może ty jesteś chora? - pyta, jeszcze mocniej przytulając.

- Nie - odpowiadam, choć tam w głębi czuje że moja dusza uważa zupełnie co innego. 

- Tony puść mnie, zaraz mnie udusisz - proszę.

- Właśnie miałem ci to powiedzieć, czuję się zazdrosny - odezwał się mężczyzna stojący za nami- dopiero teraz go zauważyłam.

- Oh, przepraszam - puszcza mnie - Powinienem was sobie przedstawić to jest Filip - wskazuje na wysokiego blondyna, jest tak samo przystojny jak Tony - a to jest Blanka - teraz wskazuje na mnie.

Podajemy sobie z Filipem prawe dłonie mówiąc przy tym krótkie "cześć" .

- Jest niedziela, a w niedziele mieliśmy przyjść ci pomóc, a więc jesteśmy - śmieje się mój sąsiad, on chyba nigdy nie traci dobrego humoru. 

- Świetnie, bardzo się cieszę - mówię, kompletnie zapomniałam.

- Ty spałaś, więc dlaczego masz na sobie zwykłe ubranie a nie piżame ? -pyta Filip 

- Skończyłam oglądać film, bardzo późno i położyłam się w tym, w czym akurat byłam - zmyśliłam na poczekaniu. 

- Musiał być bardzo ciekawy - zauważył blondyn. 

- Wiesz że tak, puściłam sobie na laptopie nowy film z Johnym Deepem, w roli głównej - kolejne kłamstwo. Dlaczego on jest taki dociekliwy?

- To co mamy robić na początek? - zapytał Tony, zacierając ręce

- Trzeba będzie, najpierw poustawiać meble w kuchni, rozłożyć dywany i później, później już całą resztę - zarządziłam - idę się teraz przebrać, zaraz wracam.

- Ok, my już zaczniemy- zapewnia brunet.

Przebieram się jak najszybciej. Wczorajszy dzień bardzo źle na mnie wpłyną. Wspomnienia. Próbuje się uśmiechnąć. 

- Blanka, ten dywan do pokoju czy salonu ? - pyta Tony, trzymając fioletową wykładzinę w rękach.

- Do pokoju.

- Ok.

- Miałaś świetny pomysł z tymi rękami i napisami, naprawdę mi się podoba - chwali mnie Filip. Oj, chyba go polubię. 

- Dziękuję.

- Nie ma za co. Zastanawiam się czy chciałabyś zająć się grafiką, rysunkami w przyszłości ? 

- Nie, raczej nie. Szczerze nie myślałam o tym. Moja przyszłość może zmienić się z dnia na dzień. A dlaczego pytasz? 

- Filip jest malarzem z do skoku, wiesz maluje tylko w tedy kiedy ma przerwę w pracy - odpowiada Tony

- Przerwę w pracy? Czyli czy się zajmujesz? 

- Jestem projektantem wnętrz.

- Super! Naprawdę ci się podobają moje bohomazy? - pytam z uśmiechem

- Podobają i to nie są żadne bohomazy, jak ty to nazwałaś. Nie doceniasz się - odpowiada

- Może skończymy te pogaduszki i weźmiemy się za pracę? - pyta brunet, trzymając w rękach tym razem lampę w kształcie reflektora.

- Pewnie - mówimy jednocześnie i zaczynamy się śmiać.

- Mamy tu pracować - przypomina, natarczywie Tony.

- Już! - krzyczymy, znowu jednocześnie. Śmiejemy się całą trójką. Tony i Filip są doskonali. Pasują do siebie. Na tę myśl się uśmiecham. Dobrze że są szczęśliwi, zasługują na to. 

                                                            *****

W dwie godziny umeblowaliśmy moje mieszkanie. Trochę długo. Nie oszczędzaliśmy przy tym śmiechu. Było bardzo zabawnie. 

- To co jemy? - pytam.

- Chińszczyznę! - krzyczą mężczyźni.

- No to mamy problem, nie znam żadnej dobrej chińskiej knajpki- mówię ze zwątpieniem. 

- Filip, zamów coś - prosi Tony.

- Jasne.

Po 15 minutach, dzwoni dzwonek do drzwi. Wstaje kierując się do drzwi. Nim do nich dojdę, jedzenie odbiera już Filip. Odchodzi od drzwi uśmiechnięty.  

- Chyba dawno nie biegałaś? - pyta, rozbawiony.

- Za to z ciebie sportowiec pierwsza klasa - odpowiadam z sarkazmem.

- Piękna! Nie denerwuj się! Jemy! - obejmuje mnie i prowadzi do salonu.

- Oh, to miało być podziękowanie - jęczę.

- Coś Ci wymyślimy - pociesza mnie Tony - o już mam - mówiąc to wskazuje na swój policzek.

- To tańsza forma - podsumowuje Filip.

Podchodzę do każdego z osobna i całuje w policzek, mówiąc dziękuję.  

- Za takie podziękowanie, to ja z chęcią będę pomagać częściej - uśmiecha się mój sąsiad.  

- Będę pamiętać, wiesz zadzwonię - szturcham go delikatnie. 

- Będziemy czekać - zapewnia Filip 

- A właśnie kiedy się wprowadzasz ? 

- Rzeczy przywożą za miesiąc, ja przywożę siebie za dwa tygodnie.

- Yhym. Cieszę się. Będę miała nowego sąsiada.  

- Tak. Będą z tego jakieś korzyści. 

- Ja mam nadzieje . 

Śmiejemy się kolejne parę godziny, jedząc fast foody lub kolejne porcje ryżu. 

                                                            Janek 

- Ty się na pewno dobrze czujesz? Wiesz jak nie, to nie ma sprawy zawioze cię do lekarza, a później na pewno będę odwiedzać w psychiatryku - mówi Maciek, śmiejąc się do słuchawki.

- Odpieprz się - odpyskuje 

- Stary! Spokojnie, nie chciałem cię zdenerwować. Ja się po prostu dziwię. Nie było cię od 14 dni na żadnej imprezie. Żadnej.  

- Za to ty nie przepuściłeś ani jednej - warcze. 

- Co się stało? Janek mów! 

- Co się stało!? A wiesz że się stało! Ten stary dziad po raz trzeci przez te sześć lat żeni się. Już trzecią babą zastępuje mamę! 

- Janek spokojnie. Może się spotkamy, pogadamy. 

- Nie, nie teraz. Muszę pomyśleć. 

- Nie rób głupstw. Pamiętaj! 

- Czy kiedyś zrobiłem? 

- Nie. Przyjdź na imprezę, pogadamy. Przyjdź. 

- Przyjdę.

- W czwartek o 20, club w centrum, ten co zawsze - rozłącza się. 

Ugh! Ojciec mnie dobija. Po co mu to, jeśli i tak za rok czy dwa się rozwiedzie. Jest beznadziejny, po prostu brak słów. Za co mnie musiał spotkać taki los? Ją? Mamę? Czemu? Dlaczego, on o niej nie pamięta, nie chce pamiętać. Ona na to nie zasługuje!!! 

Ze zdenerwowania rzucam kryształowy wazon na podłogę, roztrzaskuje się z hukiem. 

Za co do cholery!? Za co ją ? 

                                                        Blanka 

Całą wczorajszą nie przespaną noc, oglądałam albumy. Wspominając to co przeminęło. Płakałam żałując tego iż jestem. O wiele prościej by było gdyby mnie nie było.  

"Gdybyś dawno temu zginęła, teraz nie byłoby problemu " 

Problem. Tym właśnie jestem, problemem.

Łzy znowu płyną po mojej twarzy. 

Mam ochotę to zrobić, ale wiem że to będzie ucieczką. Ucieczka jest tchórzostwem, a ja nie jestem tchórzem. 

Wtulam się w pościel, jakby była moją ostatnią deską ratunku.  

Zasypiam. Mam nadzieję że już nigdy się nie obudzę.