Lola

Rozdział 14

                                                                         Janek 

- Przy mnie będzie, postaram się żeby było - zapewniam - muszę iść spotkamy się w pracy, zadzwonię - gwarantuje

- Będę czekać - mówi - idź już, Maciek się zaraz skręci z niecierpliwości

- Tak - łapie za klamkę na co Blanka automatycznie odkręca się i odchodzi - przepraszam - dodaje 

Pięknie! Znowu wszystko spieprzyłem! Gdyby rozdawali Nobla za debilizm miałbym wygraną w kieszeni. Trzaskam drzwiami. 

- Jedź - warczę 

- Oho, stary pierwszy raz cię widzę takiego, ale cię wzięło - komentuje

- Zamknij mordę - nie wytrzymuje - jedź

- Czyli ona nie odwzajemnia twojego uczucia - stwierdza

- Maciek obiecuje Ci że jeszcze raz coś na mój i uczuć temat powiesz, przestanie być miło - powiadamiam go 

- Jest piękna - spogląda na mnie - Blanka oczywiście - mówi, nie mogę mu nic na to powiedzieć, nie zabroniłem mu i najważniejsze ma rację.  

                                                               Blanka

- Piękna książka - mówię i podsuwam pod ręce Zoi plik kartek 

- Jak ty to robisz?  

- Co? - nie rozumiem

- Tak szybko tłumaczysz. Najszybciej ze wszystkich a masz najmniesze doświadczenie. 

- Chce nadgonić i zarobić, później mogę nie mieć tyle czasu - wyjaśniam. 

- Kiedy zaczynasz drugą pracę? 

- Najpóźniej za tydzień, daj mi jeszcze ze dwie trzy książki. 

- Dobrze, ale jeśli je przetłumaczysz masz około dwóch miesięcy wolnego.

- Dlaczego? 

- Nie mam więcej zleceń, po prostu nie mam Ci co dać. 

- Rozumiem, postaram się to zrobić jak najszybciej.

- Nie śpiesz się.

- Kiedy je przyślesz?

- Jutro, powinnaś je mieć.

- Ok - mówię. Wstaje i trzymając za klamkę żegnam się. Wychodzę. 
 Przymusowy urlop! Zajebiście! Lepiej być nie może! Zaczyna dzwonić mój telefon, naprawdę musi teraz?

- Halo?! - krzyczę

- Cześć! - odkrzykuje głos - nie możesz rozmawiać czy jak? 

- Lola? - pytam z niedowierzaniem

- A kto inny? To możesz gadać?  

- Pewnie.

- No to gdzie się teraz podziewa moja gwiazda? - pyta 

- Polska, Warszawa. Nie źle co? - odpowiadam nie zważając na "gwiazdę"

- Auć.... nie źle, nie źle. Zrobiłaś coś ze swoim talentem? 

- Jakim talentem?

- Znowu zaczynasz? 

- Nie, tylko nie ma o czym mówić.

- Oczywiście że jest. Sprzedałam go. 

- Co zrobiłaś?! - chyba sobie żartuje

- Sprzedałam twój obraz, mój portret sobie zostawiłam, ale ten drugi sprzedałam - nie żartuje

- Wiesz że to nie fair, on jest mój i brzydki i w ogóle.

- Za to twoje brzydkie i w ogóle dostałam 5 tysięcy euro.

- Ile?!

- Mogłabyś powiedzieć dziękuję i tyle. A nie krzyczeć. Nie cieszysz się? 

- Cieszę, tylko zrobiłaś to bez mojej wiedzy. 

- Jak bym cię zapytała to i tak byś mi nie pozwoliła.

- Fakt.

- No widzisz. Podaj mi swój adres.

- Ale....

- Żadnego ale. Chce jeszcze więcej twoich obrazów. 

- A komu sprzedałaś ten?

- Koleżance mojej mamy. Zobaczyła go u nas i nie mogła wyjść bez niego. Wiesz że nie mogła uwierzyć w to że namalowała go 14 latka. Tak jej się podobał. 

- Chyba jest kompletną wariatką.

- Wiesz, jak możesz. Blanka daj mi ten adres. - mówi rozkazującym tonem

- Już. Hoża 52 mieszkania 5. 

- Cudownie, rozłączę się bo Ci znowu przejdzie. I kocham cię mój mistrzu pędzla. Pieniądze też ci wyśle tylko na konto. 

- Lola!!! 

- Całuski!

Rozłączyła się. Nie wieże. Co ona robi. 

Lola ma teraz 22 lata, poznaliśmy się kiedy byłam w Barcelonie, miałam w tedy 14 lat i malowałam, dużo malowałam. Jest moją przyjaciółką i totalną wariatka, w dobrym tego słowa znaczeniu. Jest też miła i pełna energii. Długi czas się nie odzywała, ale to Lola więc to nic dziwnego. 

Nim doszłam do wydawnictwa, zwiedzałam miasto. Spacerowałam po parkach i centrach handlowych. Myślałam o Janku. 

Znalazłam się na mojej przecznicy kiedy mój telefon znowu zaczął dzwonić. Bez sprawdzania kto dzwoni odebrałam.

- Co znowu?! - warknęłam pełna przekonania że to Lola.

 - Ciebie też miło słyszeć - powiedział Tony. Oj, pomyłka.

- Myślałam że to ktoś inny. Przepraszam.

- A kto wprawił cię w taki znakomity nastrój?

- Najpierw Zoja, później Lola. 

- Jedną kojarzę, drugą nie za bardzo. Kto to więc jest? 

- Moja przyjaciółka.

- I co ona takiego zrobiła.

- Sprzedała mój obraz.

- Czekaj, malujesz?

- Malowałam. Czas przeszły. 

- Szkoda. Ale to co Lola zrobiła jest dobre, powinnaś się cieszyć, wierzy w ciebie.

Szamotam się z zamkiem i długo nic nie mówię.

- Blanka jesteś tam? 

- Tak. Po prostu nie mogłam otworzyć drzwi. 

- A gdzie byłaś? - pyta

- Dowiedzieć się o przymusowym urlopie - odpowiadam cierpko - ale dosyć o mnie, co u ciebie?  

- Harry doprowadza mnie do szału, nic się nie zmieniło. Nie może chyba znieść że jej już nie ma. Państwo Knight są przygaszeni, czyli też bez zmian. Jedynie Lili się cieszy z tego że przyjechałem.

- Przywieź ich tu, to znaczy Lili i Harrego niech zmienią otoczenie chociaż na chwilę to zawsze dobrze robi.

- Może za parę miesięcy, zobaczymy. Na razie jest strasznie ciężko. 

- Zawsze szukaj tych jasnych stron.

- Ciągle mi to powtarzasz.

- Jeszcze jeden raz nie zaszkodzi.

- Fakt. Muszę kończyć, jadę po Lili do przedszkola.

- Ok, pozdrów ją. Trzymaj się. 

- Pozdrowię. Ty też. 

Kolejny koniec. Muszę coś zjeść i pomyśleć. Czas najwyższy się także wykąpać. 

Jest mi przykro z powodu tego co stało się z Jane - pierwszą i jedyną dziewczyną Tonego. Była wszystkim dla swojej rodziny. Jej utrata jest dla nich nie bywałym trudem. Najgorzej znoszą to Lili i Harry, rodzeństwo Jane. Mieszkają w Chicago. Dlatego Tony się przeniósł. 

Życie jest nie sprawiedliwe.

                                                      Janek

- A co z moim samochodem? - pytam kiedy zamykam drzwi, po tym jak odebrałem pizze.

- Na parkingu, cały i zdrowy -odpowiada Maciek z uśmiechem.

- Wiesz jak się dostałem wczoraj do Blanki?

- Normalnie, taksówką. 

- I nic nie zrobiłeś kiedy ci powiedziałem gdzie chce jechać? 

- Ja myślałem ze ty już z nią, no wiesz - mówiąc to tracą mnie łokciem,

- Po wódce na maksa ci odpierdala - komentuje jego zachowanie

- Stary poznałeś ją prawie dwa miesiące temu i nic? Nie wierzę. Nie ty.

- To uwierz, wczoraj widziałem ją dopiero po miesiącu.

- A ja myślałem że wy już, że w nocy. 

- Nie myśl, nie wychodzi Ci.

- Ale ty? Żadne przecież nie przepuścisz, z resztą która by cię nie chciała? 

- No widzisz znalazła się jedna.

Maciek znowu chce to jakoś skomentować. 

- Nie waż się nic więcej powiedzieć - uprzedzam go - nic. 

- Dobra, nich ci będzie - mówi i unosi ręce w geście obronnym.

Jemy w moim mieszkaniu, czekam aż Maciek sobie pójdzie. Nie mam ochoty spędzać z nim dzisiaj więcej czas. Nie będę go jednak wypraszał. Kultura ponad wszystko. 

- A co z Angelą? 

- Nic, czekam trzy miesiące aż mi się skończy kontrakt z jej ojcem. 

- Ty i te twoje interesy.

- Trzeba sobie radzić.

- A może zrobimy coś jak z Klaudią? 

- Że jej wina?

- Tak

- Może. Pomyślimy

- Myśl intensywnie.

- Jasne.

- Muszę sie zbierać - nareszcie sobie idzie

- Jeśli tak.

- Niestety.

Podajemy sobie ręce i Maciek wychodzi. 

Czas najwyższy. 

To jego gadanie.