Rozmowa

Rozdział 28 
                                                                      Blanka
- Zapoznawałam się bliżej, nawet bardzo bliżej, z pewnym młodym przystojnym mężczyzną - odpowiadam, przygryzając do tego zalotnie wargę.
- Co robiłaś?! - krzyczy Janek i prostuje się przed ekranem. A ja po prostu nie wytrzymuje i zaczynam się śmiać.
- To nie jest śmieszne, Blanka! - upomina mnie, jest zły
- Nie gniewaj się, tak tylko się droczę - trzepocze do tego rzęsami, tak jak to miała w zwyczaju była dziewczyna Janka
- Czyli nie było żadnego innego faceta? - Janek już rozumie że tylko żartowałam
- Był, był. Jadłam z nim naleśniki. Zaraz wszystko opowiem.
- Lepiej opowiedz, bo nie ukrywam jestem o ciebie zazdrosny, dwóch pomocnych sąsiadów, były chłopak i jest po...
- Harry jest już żonaty - przerywam mu
- Kontynuuj - odpiera Jasiek zadowolony z uśmieszkiem na twarzy.
Opowiadam mu o Harrym, jego żonie i wszystkim tym o czym rozmawiałam z dziewiętnastolatkiem.
- Ja tam też bym za ciebie wyszedł, już teraz, jak byś chciała - mówi Janek kiedy kończę opowiadać. Nie wiem co odpowiedzieć. 
- Nie musisz nic mówić, chciałem żebyś po prostu wiedziała.
- To trochę niespodziewane - przyznaję
- Zmieńmy temat. Wiesz, przedłużyło mi się tu wszystko, i muszę jeszcze zostać. 3 góra 5 dni.
- Jeśli tak, to twoja praca, więc tak musi być.
- Ale jak wrócę to w najbliższą sobotę, jesteśmy zaproszeni do Iana i Nicoli na przyjęcie. Ian chce zrobić jakąś niespodziankę Nicoli, chce żeby przy tym byli wszyscy ich przyjaciele.
- To dobrze, będę czekać, pomaluje, poczytam
- Blanka, muszę kończyć, przejrzę jeszcze dokumenty.
- Tak mi też się przyda trochę odpoczynku. Dobranoc Janek.
- Dobranoc Skarbie.
Janek rozłącza się, ja też wyłączam laptop i idę do łazienki. Myje się i kładę spać. Czeka mnie góra pięć dni bez Janka.


Przepraszam, jest tak krótki, że aż żałosny, ale nie mam pomysłu jak przejść dalej, więc jeszcze najbliższy rozdział może taki być.