Nicola

Rozdział 19

                                                                 Blanka

- Nawet nie wiesz jak się cieszę!!! Namaluj coś dla mnie! Nie zmuszam ale jak już coś robisz, to wiesz! - słyszę krzyk kiedy odbieram telefon

- Lenka! Spokojnie. Rozumiem że ci się podoba.

- I to jak! Kochana ty to masz talent. Kto cię do tego namówił?

- Lola.

- Lola - Barcelona - śmiech- Świetna dziewczyna. Co u niej?

- Lena z chęcią bym z tobą porozmawiała, ale wychodzę.

- Z kim?

- Z Jankiem.

- Mała, on ma dziewczynę - przypomina. A było tak dobrze.

- Wiem.

- Brzmisz jak byś o tym zapomniała.

- Wydaję ci się - kłamie

- Uważaj, nie pakuj się w nic co by cię zraniło.

Dzwonek do drzwi. Otwieram. Pokazuje Jankowi palcami pięć minut, na co ten się uśmiecha. 

"Nie ma sprawy" - mówi bezgłośnie

- Nie będę, zapewniam cię.

- Już lepiej. Czekam na twój obraz, dla mnie specjalnie. I dla Maxa coś. O nim też pamiętaj. 

- Jasne. Będę pamiętać o przebojowym rodzeństwie z Londynu.

- Super! Nie pakuj mi się w nic. Uważaj na niego.

- Lena! Dam sobie radę. 

- Na pewno.

Janek śmieje się na głos. 

- Oho! Słyszę że już po ciebie przyszedł. Jeśli coś ci zrobi, to sama do niego przyjadę i skopie mu tyłek.

- Już się boję, sama za niego. Uspokój się już. Namaluje obraz dla Maxa i ciebie. Koniec rozmowy.

- Ale Blanka!

- Ale, zadzwonię jutro. Pa! Całuje. 

Rozłączam się. 

- Idziemy? - pytam Janka

- Jasne. Pięknie wyglądasz. - chwali mnie, przepuszcza mnie w drzwiach - Kto dzwonił? Mogę wiedzieć? 

Zamykam drzwi.

- Możesz. Przyjaciółka. Z Londynu. 

- Jest chyba strasznie troskliwa - zauważa

- Nie chyba. Ona taka jest. Martwi się o wszystkich, ze szczególnością o mnie. 

- To dobrze.

- Dobrze?

- Oczywiście. Mam pewność że ktoś po za mną się o ciebie troszczy. 

- Oboje jesteście nad opiekuńczy.

- Ale to ty na tym najlepiej wychodzisz

- Jedziemy? - pytam trzymając za klamkę samochodu

- Już otwieram. To nie daleko. - zapewnia 

- Mieszkam w centrum ode mnie wszędzie jest blisko - stwierdzam z uśmiechem 

Janek chce mnie pocałować ale odsuwam się na tyle by wiedział żeby tego nie robić. 

- Coś się stało? - pyta zaniepokojony

- Nie, znaczy tak. Porozmawiajmy później, proszę.  

- Później - potwierdza cierpko

- Jasiek nie gniewaj się - proszę

- Nie gniewam się. Przecież mamy tylko porozmawiać. Już jesteśmy. 

Wysiada szybciej niż ja, podchodzi od mojej strony i otwiera mi drzwi.

Podaje mi rękę. Wychodzę, nie wiem co mam powiedzieć. Nagle zabrakło mi słów. Patrzę na niego oczekując że coś powie. Przysuwa mnie do siebie, obejmuje i delikatnie całuje.

- Uśmiechnij się - poleca mi z uśmiechem na twarzy. Wypełniam jego polecenia, choć wiem że nie powinniśmy byli darzyć się taką czułością. Później będzie ciężej. 

- Chodź - bierze mnie za rękę - Idź na 2 piętro, ja pójdę najpierw do biura na parter. Powinnaś spotkać Nicole.

- Za ile przyjdziesz? - pytam 

- Za góra 20 minut - odpowiada - Muszę już iść, spotkanie. Cierpliwości. Pewnie, cierpliwości. Nim stąd wyjdziemy nerwy zjedzą mnie od środka.

Idę po schodach na 2 piętro, powoli, nie śpieszy mi się. 

- Pamiętaj, tak jak się umawialiśmy - słyszę głos, dobiegający z pokoju, na końcu korytarza

- Oczywiście Nicola. Wiem, początki są trudne. Muszę czuwać nad nią dzień i noc. - Nicola, czyli dobrze trafiłam

- Dokładnie Tamara. dzień i noc, jak anioł stróż. Widzimy się za tydzień. Wcześniej jeszcze wyślij mi raport. 

- Nie ma sprawy. Do zobaczenia. 

Zatrzymuję się kilka kroków przed drzwiami, kiedy jedna kobieta wychodzi z pokoju, a druga staje w futrynie. 

- Ty musisz być Blanka - stwierdza kobieta stojąca w drzwiach, kiedy to mówi nie patrzy na mnie, tylko w ścianę. 

- A ty Nicola - podchodzę bliżej, tak że mogę dotknąć jej ramienia 

- Zgadza się. Wejdź. - zaprasza mnie gestem do pokoju, odkręca się w moją stronę. Widzę w jej oczach odpowiedź na to dlaczego nie patrzyła na mnie. Jest nie widoma. 

- Mogę cię zobaczyć, poznać? - pyta nie kryjąc swojego zapału

- Jasne - zapewniam - Nie krępuj się - wiem jak to będzie wyglądało

- Janek ci powiedział że jestem ślepa? - pyta 

- Nie, ale znam osobę która też jest, mieszkałam z nią dojść długo i jeśli mogę tak powiedzieć, nauczyłam się nie co waszych zwyczajów.

- Poważnie? 

- Poważnie.

Dziewczyna uradowana kładzie mi obie dłonie na twarzy i delikatnie nimi przesuwa. Poznaje mnie.

- Jakiego koloru masz oczy? 

- Niebieskie.

- A włosy? 

- Brunetka.

Przeczesuje dłońmi moje pukle i gładzi mnie po polikach.

- Jesteś dokładnie taka jak opisywali cię Ian z Jankiem - stwierdza kiedy kończy

- Taka? Czyli jaka?

- Piękna, młoda. Masz 17 lat?

- Tak. Ty 21. A Ian 23.

- Janek ci o nas opowiadał? 

- Nie. Spotkałam w swoim życiu sporo ludzi i trochę się nauczyłam. Kiedyś ci opowiem.

- Poczekam. Chodź pokaże ci moje królestwo. 

Przechodzimy przez drzwi. 

- Jestem pod wrażeniem - stwierdzam, patrząc na stół mikserski ustawiony przed szybą za która znajduje się doskonale wyposażony pokój nagraniowy, marzenie nie jednego muzyka.

- Tak robi swoje. To wszystko to pomysł Janka, powiedział że jak się za coś brać to poważnie. Wiele nam pomógł. 

- Jesteście z Ianem rodzeństwem? 

- Jesteśmy parą.

- Przepraszam.

- Nie masz za co. Chodź - wychodzimy ze studia - Napijesz się czegoś? Kawy? Herbaty? 

- Kawy - mam nowy pomysł na obraz

- Usiądź jeśli chcesz - wskazuje mi, fotel, korzystam - Ty naprawdę musiałaś dobrze poznać taką osobę jak ja. Kiedy były tu wcześniejsze dziewczyny Janka...

- Ja nie jestem jego dziewczyną - wtrącam

- Masz rację nie jesteś po prostu dziewczyną. Za żadną z nich nie pobił by najlepszego przyjaciela, jesteś czymś więcej. Ale wracając do tematu nie robisz czegoś w rodzaju: "Pokaż mi gdzie wszystko leży, ja zrobię nie przemęczaj się" - mówi piskliwym głosikiem na co wybucham śmiechem - Jeśli proponuje to umiem ją zrobić. 

- Dokładnie - potakuje 

- Uwielbiam cię! - krzyczy Nicola i kiedy postawi kawę przytula się do mnie - Tak się cieszę że idziesz na bal.

- Janek już ci powiedział? 

- Nie. Wiedziałam że się zgodzisz. Atmosfera jest nie bywała, czeka cię niespodzianka. 

- Wy też idziecie? 

- Jak co roku, jest niesamowicie. 

- Gdzie jest niesamowicie? - pyta Ian, całując Nicole w policzek

- Na balu - mówi z uśmiechem 

- Tak, masz całkowitą racje. Cześć Blanka! Po wczorajszej akcji sądziłem że się do nas nie za szybko odezwiesz. Widać się pomyliłem. Miło cię widzieć. 

- Ciebie też. Gdzie Jasiek? 

- Jest jeszcze na dole, ktoś zadzwonił z hotelu, pewnie nic ważnego.

- Drobnostka - potwierdza Janek który wchodząc wyłącza telefon - Wszystko ok? - pyta mnie 

- Tak. Pewnie. A u ciebie? Co z hotelem? 

- Nic ważnego. Ojciec się do mnie dobija.

- To z nim porozmawiaj.

- Nie. Kiedyś ci o tym opowiem. Idziemy na kolacje? 

- Czemu nie? - śmieje się Nicola - Masz stolik?

- Mam ja - odpowiada Ian

- To idziemy - mówi Janek - To nie daleko - zwraca się do mnie 

- Nie ma problemu, chodźmy.

Bierze mnie za rękę i wychodzimy z wytwórni. 

                                                             Janek 

- Widzimy się w sobotę! - krzyczy Nicola machając do nas ręką w geście pożegnania.

- Widzimy - potwierdza cicho Blanka, kiedy wsiada do samochodu 

- O czym chciałaś rozmawiać? - pytam kiedy już siedzimy w samochodzie

- Nie powinieneś do mnie przychodzić w nocy, w ogóle nie powinieneś mnie nigdzie zabierać, a ja nie powinnam z tobą iść - wyrzuca z siebie jak najszybciej. 

- O czym ty mówisz? Wiem nie należało to do najlepszych wieczorów, imprez, przeprosiłem za to. A sama chciałaś żebym później został. 

- Wiem co chciałam. Jasiek chodzi mi o to że ty masz dziewczynę - wymawiając to zdanie zrobiła nacisk na "ty" i "dziewczynę"

- Proszę cię Angela to jest tylko... jak by to powiedzieć coś w rodzaju interesu 

- Mnie też traktujesz jak interes? Zabierzesz na parę drinków to nie wiem będę lepiej pracować? - no to się wpakowałem

- To nie tak.

- A jak?

- Nie traktuje jej jak kogoś ważnego, nie tak jak ciebie. Ona jest dla mnie nikim.

- To po prostu nią się bawisz, ona dostarcza ci rozrywki, bo przecież nie jest nikim ważnym - stwierdza cierpko - Gdzie jedziesz?

- Do mnie.

- Zawieź mnie do mojego mieszkania.

- Ale...

- Chce do mojego mieszkania. Zawieź mnie tam proszę, a jeśli nie znajdę sama drogę. 

- Jeśli naprawdę tego chcesz - zawracam - Blanka ta dziewczyna nic nie znaczy, zrozum.

- Tu nie chodzi o moje rozumienie. Tu chodzi o to żebyś ty zrozumiał że ją wykorzystujesz, człowiek nie jest zabawką do cholery.

- Dobrze rozumiem, jestem zły i okrutny. Coś jeszcze? Nie mogę powiedzieć zerwę z nią jutro i sprawa skończona?

- Jeszcze jesteś bezczelny. Sprawa nie jest skończona. 

- Ok, jaki jestem już ustaliliśmy. To co mam zrobić żeby skończyć tą głupią i nie potrzebną rozmowę?

- Zamknąć się. Ja nie czuje się bezpieczna jeśli facet do którego coś czuje ma jeszcze drugą dziewczynę. Nie chce tego. Ta rozmowa jest potrzebna i nie jest głupia. Uwierz mi gdyby na twoim miejscu byłby ktokolwiek innym niż ty, Jasiek, nie było by tej rozmowy w ogóle. Zwolniłabym się, przestała odzywać i tak by się to skończyło! 

- To dlaczego akurat ze mną rozmawiasz?! 

- Bo jesteś dla mnie kimś ważnym! Nie tylko szefem, kolegą czy przyjacielem! - krzyczy i wychodzi z samochodu trzaskając drzwiami. Nawet nie zauważyłem kiedy dojechaliśmy i zaparkowałem.

Ale kurwa nie tak miał się skończyć ten wieczór! 

Choć teraz wiem że nie jesteśmy dla siebie obojętni. 

Nie idę za nią, musimy pobyć osobno. 

Przemyśleć wszystko.