Były

Rozdział 22

                                                                Blanka

- Zawsze tak rano wstajesz? - pytam po krótkim pocałunku na dzień dobry, Janek znowu nie spał kiedy się obudziłam.

- Robię to specjalnie, żeby tylko na ciebie popatrzeć - odpowiada, muskając mój policzek, uśmiecham się.

- Wyspałaś się?

- Tak. Zawsze się wysypiam przy tobie. 

- Ja przy tobie też. Jest prawie 10, wstajemy. Musimy coś zjeść. 

- Jeszcze trochę, po za tym nie jestem głodna, nie chce mi się jeść - marudzę jak małe dziecko. 

- A ja tam pójdę coś zjeść. Na pewno nie idziesz ze mną? 

- Nie - mruczę i cała przykrywam się kołdrą.

Janek odchodzi. 

Oddycham ciężko na myśl o tym co wydarzyło się w nocy, to takie krępujące i przytłaczające zarazem. Gdybym wiedziała co się wydarzy po naszym powrocie cofnęła bym czas i zmieniła wszystko. Teraz niestety nie ma już co gdybać, co się stało to się nie odstanie. 

Wyciągam głowę z pod kołdry na zapach unoszący się powietrzu. 

Co za aromat. 

Wstaje i po cichutku biegnę do kuchni. 

Na twarzy Janka gości ogromny uśmiech kiedy mnie dostrzega w progu.

- Jednak przyszłaś - mówi 

- Jednak - przytakuje - Skąd jest ten za... - próbuje go zapytać, ale dostrzegam profesjonalny, ogromny automat przeznaczony do parzenia kawy o nieziemskim aromacie i filiżankę stojącą obok, podchodzę do tego sprzętu - Przecież ty nie pijesz kawy - zauważam - Dlaczego go kupiłeś? 

- Ale ty pijesz. Kupiłem bo mogę i chciałem sprawić ci przyjemność. - podchodzi do mnie i przytula od tyłu

- Sprawiłeś - zapewniam - Tylko to jest drogie, bardzo.

- Powiedziałem Ci że mogę - nie ustępuje z uśmiechem na twarzy 

- Dlaczego się cały czas uśmiechasz? 

- Bo strasznie jesteś seksowna w tej koszulce, w mojej koszulce, podoba mi się - mruczy i całuje mnie w szyję

- Mogę jej nie zdejmować - zapewniam cicho

- Nie. Blanka takie widoki są tylko dla mnie, ty jesteś tylko dla mnie - odwraca mnie w swoją stronę, podnosi mnie na blat i całuje delikatnie, pokazując mi jaka jestem dla niego ważna. 

                                                               *****

- Gotowa? - pyta Janek, zaglądając do pokoju 

- Już - zakładam plecak na ramię - Możesz mi wreszcie powiedzieć gdzie mnie zabierasz?

- Niespodzianka. Tajemnica do końca. Chodź. Jedziemy. - wychodzimy z apartamentu 

- A nie musimy zajechać do mnie po jakieś rzeczy?

- Nie, wszystko dla ciebie mam. - wchodzimy do samochodu 

- Czyli będę musiała się przebrać - stwierdzam ze śmiechem 

- Przestane się odzywać, żeby tylko ci czegoś więcej nie zdradzić - grozi i odpala samochód

- Jestem ciekawa.

- Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, skarbie - mówi

- Skarbie? - pytam z uśmieszkiem 

- Nie podoba się?

- Podoba - cmokam go głośno w policzek 

- Nie rozpraszaj mnie - protestuje 

- Nie będę już. Co w pracy? Gwiazda odpowiedziała? 

- Pozytywnie. Dzisiaj mam wolne nie rozmawiajmy o tym.

- Jasiek? - znowu się wzdryga 

- Tak?

- Możemy zajechać, żebym sobie kupiła nowy telefon, w drodze powrotnej?

- A tak, już, poczekaj - akurat zatrzymujemy się na czerwonym, wyjmuje ze schowka małe prostokątne pudełeczko - Proszę - wręcza mi je

- Przesadzasz - mówię i odkładam je na deskę rozdzielczą

- Jak będę miał ochotę to kupię ci samochód, dom albo całą wyspę - zapewnia mnie z irytacją i wciska pudełko w moje ręce

- Ale... 

- Ale jeśli mam ochotę kupić ci telefon, to, to robię. Chce żeby mój skarb miał wszystko czego potrzebuje i wszystko co najlepsze. 

- Kiedy zdążyłeś to wszystko kupić? - pytam w nadziei uzyskania odpowiedzi 

- Tajemnica - nici z odpowiedzi, robię taką minę by pokazać że nie lubię tych jego tajemnic - Wczoraj po naszym powrocie, przez internet z ekspresową dostawą do domu - burczy kiedy zauważa moją minę 

- Naprawdę ekspresowa - zauważam 

Przytakuje.

- Już jesteśmy - parkuje samochód przed starą kamienicą, nie byłam jeszcze w tej okolicy Warszawy. Rozglądam się za czymś co mogłoby stanowić "Niespodziankę", ale po za kolejnymi kamienicami nic nie widzę. 

- Łap! - Janek rzuca w moją stronę niebieską torbę na rzeczy treningowe, łapie ją, jest ciężka, czyli wyposażona 

- Idziemy na siłownię? - pytam 

- Może. Zamknij oczy - nakazuje. Zamykam, lecz po chwili otwieram jedno i patrzę jak Janek kręci głową - Wiedziałem że tak będzie - wyjmuje z kieszeni spodni czarną chustę, zawiązuje mi ją na oczach - Daj rękę - wyciągam dłoń a on ją łapie - Idziemy, to co przygotowałem może ci się nie spodobać, ale... zresztą zobaczysz - bierze mnie na ręce 

- Dlaczego mnie niesiesz? 

- Nie podoba się? 

- Podoba. 

- Nie chce żebyś sobie coś zrobiła, schodzimy po schodach na dół.

Kiwam głową. 

- Ok, już stajemy - oznajmia, wkłada klucz do zamka z tego co słyszę - Wchodzimy - bierze mnie za rękę, idziemy parę kroków i stajemy w miejscu, ściąga mi opaskę, a ja otwieram oczy - Jak chcesz możemy wrócić - mówi Janek pełen powagi 

- Nie - odpowiadam. 

Jasiek zabrał mnie do klubu bokserskiego. Nie byle jakiej nowoczesnej klitki, tylko starego pomieszczenia z legendą unoszącą się w powietrzu. Dla niektórych może wydawać się to mało romantyczne, ale dla mnie jest to co najmniej ważne.  

- Szatnie są tam - wskazał na drzwi po lewo Janek 

- Więc chodźmy się przebrać - powiedziałam w jego stronę i ruszyłam pierwsza. 

                                                                  Janek 

Wszyłem z szatni kiedy Blanka skakała na skakance na jednym z ringów. Ma zamknięte oczy, jest skupiona na tym co robi. 

- A ty się nie rozgrzewasz? - pyta, nie otwierając oczu 

- Już - odpowiadam i łapie za drugą skakankę. Wchodzę do niej. 

- Znajdź sobie swój - wygania mnie. 

Potulnie kieruje się na inny. Nie za bardzo rozumiem o co chodzi. Skaczemy około 20 minut. 

- Schodzisz? - pytam 

- Tak.

- Chodź. Pomogę założyć ci rękawice. 

- Idę - zeskakuje na podłogę

- Raczej skacze - sugeruje.

Wkładam na jej dłonie rękawice, na swoje robię to samo. 

- Teraz pokaże Ci parę ciosów, wyjść ręką - mówię

- Możesz stanąć twarzą do mnie? - pyta Blanka

- Jasne. Zrób parę kroków do tyłu, żebym cię nie uderzył. 

- Janek ty się lepiej broń - ostrzega mnie z uśmiechem

W mgnieniu oka leże rozłożony na łopatki na ringu. Blanka stoi uśmiechnięta nade mną.

- Wstawaj - podaje mi rękę. Łapie ją i ciągnę za sobą. 

- Dlaczego nie powiedziałaś że już to kiedyś robiłaś? - pytam wspierając się na łokciu zrucony w jej stronę

- Nie pytałeś. I jak mi poszło? 

- Jak widać - rozkładam ręce na w znak

- Biedactwo moje - daje mi całusa - chodź, nie robiłam tego od kiedy jestem w Polsce, czyli już dwa miesiące - wstajemy 

- Kiedy zaczęłaś? 

- 3 lata temu. A ty?

- 4, ale wychodzi na ten sam wiek. 

                                                          *****

- Ten klub też jest twój? - pyta Blanka siedząca na ringu i jedząc truskawki, dokładnie tak, zrobiłem piknik.

- Ja go tylko wspieram.

- Chyba nie tylko, jeśli możesz tu przychodzić sam i to w niedzielę.

- Ten klub bardzo dużo mi pomógł kiedy tego potrzebowałem, i teraz ja mu pomagam, to wszystko.

- Na czym polega to twoje wszystko?

- Nie płacą czynszu.

- Czyli budynek należy do ciebie? 

- Kiedy przyszłemu tu pewnego dnia po śmierci dziadka, miałem 15 lat, chłopaki wszystko zabierali, wynosili zapytałem Mamony co się dzieje i powiedział mi że nie płacili czynszu i ich wyrzucają. Znalazłem właściciela i odkupiłem od niego całą kamienice. 

- Kim jest Mamona?

- Właściciel, z wykształcenia psycholog. Przyjdź tu kiedyś w tygodniu najlepiej w czwartek, zobaczysz ile jest tu dzieciaków. 

- Skąd miałeś pieniądze żeby to kupić? 

- Dziadek przepisał mi wszystko co miał, a z racji tego że miał nie mało, to to kupiłem.

- Miałeś 14 lat, jak mogłeś zarządzać taką fortuną?

- Dziadek mnie upełnoletnił.

- Przecież masz rodziców, jak mógł to zrobić? 

- Mam tylko ojca. Jak masz pieniądze możesz dokładnie wszystko. Ojciec nic nie wiedział, myślał że jak jest jedynym synem to cała fortuna, jak to nazwałaś, spadnie na niego. A tu pech, wszystko zgarnął jego smarkaty syn, co za niespodzianka.

- Nienawidzisz go - to stwierdzenie, nie pytanie

- Różnie się w życiu układa. 

Kładzie się na deskach i zakrywa twarz dłońmi. 

- Blanka? - boję się że znowu zacznie płakać

- Nienawidzę tych koszmarów, nienawidzę. A najgorsze jest że to co mi się śni jest prawdą. To tak boli. 

- Blanka, już wszystko minęło, nie ma koszmarów, nie będzie. Słyszysz, nie będzie. - przytulam ją - Tylko nie płacz.

- Jak dobrze że jesteś - to samo mogę powiedzieć o niej 

- Chodź jedziemy coś zjeść, jest już popołudnie, po za tym naprawdę jestem głodny, te truskawki to nie najlepsze pożywienie dla mnie.

- Ok, ale jedziemy później do mnie, może nie jest tak fajnie jak u ciebie, ale chce pomalować, mogę?

- Nie musisz się pytać, oczywiście że tak. 

Zabieramy torby i koszyk po czym wychodzimy. 

Naprawdę jestem głodny. 

                                                               Blanka 

- Podobała ci się moja niespodzianka? - pyta Janek, nabierający na widelec makaron

- Bardzo - przyznaję. Może nie dla każdej dziewczyny jest to super, świetne itp. ale ja naprawdę potrzebowałam znowu wrócić do takiego miejsca. Janek strzelił w 10. - Proszę częściej takie niespodzianki - dodaję ze śmiechem

- Proszę więcej cierpliwości - odpowiada 

- Chyba da się załatwić - zapewniam 

- A kiedy ja dostanę swoją niespodziankę? 

- Twoją? 

- Mój obraz.

- Twojego obrazu jeszcze nie ma, a po za tym ktoś tu przed chwilą prosił o cierpliwość.

- Tak? - unosi brew - Kto? - rozgląda się po restauracji 

- Pajac. 

- Naprawdę mam jakieś zaćmienie chyba. 

- Pajac. Siedzi przede mną.

- Ja? Pajac? Pożałujesz - grozi mi palcem z uśmiechem na twarzy  

- Nie mogę się doczekać - zapewniam 

- Fajnie że masz dobry humor 

- Przepraszam za wczoraj, raczej za noc. 

- I czar prysł. Jak nie przepraszasz to dziękujesz. Powiedziałem że wszystko ok, tak? - kiwam głową - Nie wracajmy do tego.

- Kiedyś ci wszystko wyjaśnię.

- Wiem. Zrobisz to jeśli będziesz gotowa. Poczekam, nie zmuszam. 

- Dziękuję

- Zaczynasz?

Dzwoni telefon, mój. Wyjmuje go z plecaka i patrzę na wyświetlacz: MAX. Spoglądam na Janka, kiwa głową, na znak żebym odebrała. 

- Już się bałem że nie odbierzesz - odzywa się męski głos po drugiej stronie - Cześć Blanka! Jesteś tam w ogóle? 

- Jestem. Cześć Max! - Janek się wzdryga, kiedy słyszy męskie imię

- Dobrze cię słyszeć. Możesz rozmawiać? 

- Pewnie.

- Za każdym razem kiedy chciałem ci coś powiedzieć, moja siostrzyczka nam przeszkadzała, mogę teraz?

- Mi tam nikt nie przeszkadza. 

- Mi też. Więc chciałbym, cię zapytać... jak to powiedzieć...

- Najlepiej od początku do końca.

- Od początku to będzie tak: my się nie rozstaliśmy, tylko ty wyjechałaś, to nie jest skończone, ja po prostu chce to wyjaśnić, porozmawiać. Mogę przylecieć do ciebie za tydzień? 

- Słucham? 

- Pytałem czy mogę do ciebie za tydzień przyjechać. Wszystko dobrze?

- Tak. Po prostu bardzo mnie zdziwiłeś, nie spodziewałam się.

- Szczerze, to chciałem zrobić to już od dłuższego czasu. To jak?

- Pewnie, nie ma sprawy, przyleć. Będę czekać. I nie rezerwuj hotelu, zmieścimy się u mnie. 

- Super. Trzy, cztery dni i wracam do siebie. Chcę tylko pogadać. 

- Rozumiem. Będę czekać z niecierpliwością. Fajnie że pogadamy. 

- Tak, to dobrze. Godzinę przylotu wyśle ci na pocztę. Do zobaczenia.

- Do zobaczenia.

- Blanka? 

- Tak?

- Tęsknię za tobą.

- Ja za tobą też.

                                                            Janek

- Za tydzień przylatuje mój przyjaciel były chłopak - oznajmia Blanka po skończeniu rozmowy. 

Takiej wiadomości na dzisiaj to, kurwa najlepsza wróżka by nie przewidziała.